Skryła się w oku.

Czekać na fale smutku,

Oczekując chwili radości.

Kłębiła się w jego zakamarku.

Nie chciała być,

Skrywana przed światem.

Czekając aż ktoś ja uwolni,

I stanie się oczyszczeniem.

W ciągłym napięciu

Istniała

Z dnia na dzień

Stając się bardziej dojrzała

Widziała już wiele

I nie chciała już więcej

Nadeszła jesień

I liście spadły z drzew

I popłynęła pewnego dnia

Zwykłego jak wiele innych

Razem z ziarenkiem piasku

Które jak ona

 

Często mysle o tym co mialam a straciłam. Wtedy zaczynam płakać. to jedyny moment w kórym się załamuje. Sama w ciszy i w swoja poduszke. Nie chce żeby ktoś widział ze jestem słaba.Bo choć pragne śmierci tak naprawde obawiam się jej... Chyba dlatego że obraziłam się na boga i boje się kary. Czytając te wszystkie blogi czuje że nie jestem sama w tej całej mojej samotności. Ale pragne tez spokoju który działa na mnie tak kojąco i na moją dusze. Żałuje. Żaluje że tyle nie zrobiła tak wielu rzeczy których pewnie juz nigdy nie będe maiła okazji zrobić. ale nie chce juz marzyć bo marzenia śa dla idiotów i nie chce wierzyć w jakiegos stwórce bo to dla ludzi słabych a ja za wszelką cene nie chce taka być!!!